غزل ۲۹۸ - آه از این زشتان که مه‌رو می‌نمایند از نقاب

آه از این زشتان که مَهْ‌رو می‌نِمایَند از نِقاب
از درون‌سو کاه تاب و از بُرون‌سو ماهْتاب ۱

چَنگِ دَجّال از درون و رَنگِ اَبْدال از بُرون
دام دُزدان در ضَمیر و رَمْزِ شاهان در خِطاب ۲

عاشقِ چادر مَباش و خَر مَران در آب و گِل
تا نمانی زاب و گِل مانند خَر اَنْدَر خِلاب ۳

چون به سگ نان اَفْکَنی سگ بو کُند آن‌گَه خورَد
سگ نه‌یی، شیری، چه باشد بَهرِ نان چندین شتاب؟ ۴

در هر آن مُردار بینی رَنگَکی، گویی که جان
جانْ کجا رنگ از کجا؟ جان را بِجو، جان را بیاب ۵

تو سؤال و حاجَتی، دِلْبَر جوابِ هر سؤال
چون جواب آید فَنا گردد سؤال اَنْدَر جواب ۶

از خِطابَش هست گشتی چون شراب از سَعیِ آب
وَزْ شرابَش نیست گشتی، هَمچو آب اَنْدَر شراب ۷

او زِ نازِش سَرکَشیده، همچو آتش در فُروغ
تو زِ خَجْلَت سَر فِکَنده، چون خَطا پیش صَواب ۸

گَر خَزانِ غارتی، مَر باغ را بی‌بَرگ کرد
عَدْلِ سُلطانِ بهار آمد، برایِ فَتْحِ باب ۹

بَرگ‌ها چون نامه‌ها بر وِیْ نِبِشته خَطِّ سَبز
شَرحِ آن خَط‌ها بِجو از عِنْدَهُ اُمُّ الْکِتاب ۱۰