خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
متن بیانگر درد و رنجی است که پای فلک (آسمان) را می‌آزارد و می‌خواهد سختی‌های خود را به رایت (پرچم) عرضه کند. همچنین، اشاره به طمعی دارد که می‌خواهد دستش را بگیرد و اگر چنین نشود، مانند سگی است که پای فرد را می‌گیرد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از تشبیهات مانند سگ ممکن است نیاز به توضیح بیشتری داشته باشد.
رباعی ۴۷ - شد درد بر پای فلک فرسایت
شد درد بر پای فلک فرسایت
تا عرضه کند سختی خود بر رایت ۱
دارد طمع آنکه بگیری دستش
ورنه چه سگست او که بگیرد پایت؟ ۲
تا عرضه کند سختی خود بر رایت ۱
دارد طمع آنکه بگیری دستش
ورنه چه سگست او که بگیرد پایت؟ ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۴۶ - با یار ز نیک و بد نمی‌باید گفت
گوهر بعدی:رباعی ۴۸ - ای پیش تو ماه تا به ماهی همه هیچ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
