غزل ۳۲۲ - آمده‌ام که تا به خود، گوش کشان کشانمت

آمده‌اَم که تا به خود، گوش کَشانْ کَشانَمَت
بی دل و بیخودت کُنم، در دل و جانْ نِشانَمَت ۱

آمده‌اَم بهارِ خوش، پیشِ تو ای درختِ گُل
تا که کِنار گیرَمَت؛ خوش خوش و می‌فَشانَمَت ۲

آمده‌اَم که تا تو را، جِلوْه دَهَم دَر این سَرا
همچو دُعایِ عاشقان، فوقِ فَلَک رَسانَمَت ۳

آمده‌اَم که بوسه ای از صَنَمی رُبوده‌ای
بازبِدِه به خوشدلی خواجه که واسَتانَمَت ۴

گُل چه بُوَد که گُل تویی، ناطقِ امرِ قُل تویی
گَر دِگَری نَدانَدت، چون تو منی بِدانَمَت ۵

جان و رَوانِ من تویی، فاتحه خوانِ من تویی
فاتحه شو تو یک سَری، تا که به دل بِخوانَمَت ۶

صیدِ مَنیْ شکارِ من، گر چه زِ دامْ جَسته‌ای
جانِبِ دام بازْرو، وَرْ نَروی بِرانَمَت ۷

شیر بِگفت مَر مرا نادره آهوی بُرو
در پیِ من چه می‌دَوی تیز که بردَرانَمَت ۸

زَخم پَذیر و پیش رو، چون سِپَرِ شُجاعتی
گوش به غیرِ زِه مَدِه، تا چو کَمان خَمانَمَت ۹

از حَدِ خاک تا بَشَر، چند هزار مَنْزِلست
شهر به شهر بُردَمَت بر سر ره نَمانَمَت ۱۰

هیچ مگو و کَفْ مَکُن، سر مَگُشایْ دیگ را
نیک بِجوش و صبر کُن، زانک هَمی‌پَرانَمَت ۱۱

نی که تو شیرزاده ای، در تَنِ آهوی نَهان
من زِ حجابِ آهُوی، یک رَهه بُگْذَرانَمَت ۱۲

گویِ مَنیّ و می‌دَوی، در چوگانِ حُکْمِ من
در پِیِ تو هَمی‌دَوَم، گَر چه که می‌دَوانَمَت ۱۳