غزل ۳۳۷ - ببستی چشم یعنی وقت خواب است

بِبَستی چَشمْ یعنی وَقتِ خواب است
نه خواب است آن، حَریفان را جواب است ۱

تو می‌دانی که ما چندان نَپاییم
وَلیکِن چَشمِ مَستَت را شِتاب است ۲

جَفا می‌کُن، جَفایَت جُمله لُطف است
خَطا می‌کُن، خَطایِ تو صَواب است ۳

تو چَشمِ آتشین در خواب می‌کُن
که ما را چَشم و دلْ باریْ کَباب است ۴

بَسی سَرها رُبوده چَشمِ ساقی
به شمشیری که آن یک قطره آبست ۵

یکی گوید که این از عشقِ ساقی است
یکی گوید که این فِعْلِ شراب است ۶

میْ و ساقی چه باشد؟ نیست جُز حَق
خدا داند که این عشق از چه باب است ۷