غزل ۳۳۸ - سماع از بهر جان بی‌قرار است

سَماع از بَهرِ جانِ بی‌قرار است
سَبُک بَرجِه، چه جایِ اِنْتِظار است؟ ۱

مَشین این‌جا تو با اندیشه خویش
اگر مَردی بُرو آن جا که یار است ۲

مگو باشد که او ما را نخواهد
که مَردِ تشنه را با این چه کار است؟ ۳

که پروانه نَیَندیشد زِ آتش
که جانِ عشق را اندیشهْ عار است ۴

چو مَردِ جَنگْ بانگِ طَبْل بِشْنید
در آن ساعت، هزار اَنْدَر هزار است ۵

شَنیدی طَبْل، بَرکَش زود شمشیر
که جانِ تو غَلافِ ذوالْفَقار است ۶

بِزَن شمشیر و مُلْکِ عشق بِسْتان
که مُلْکِ عشقْ مُلْکِ پایدار است ۷

حسینِ کَربلایی، آب بُگْذار
که آبْ امروز تیغِ آبْدار است ۸