غزل ۳۳۶ - بده یک جام ای پیر خرابات

بِدِه یک جامْ ای پیرِ خَرابات
مگو فردا، که فی التَّاخیرِ آفات ۱

به جایِ باده دَردِه خونِ فرعون
که آمد موسیِ جانَم به میقات ۲

شرابِ ما زِ خونِ خَصْم باشد
که شیران را زِ صَیّادی است لَذّات ۳

چه پُرخون است پوز و پَنجه شیر
زِ خونِ ما گرفته‌ست این عَلامات ۴

نگیرم گور و نی هم خونِ انگور
که من از نَفیْ مستم نی زِ اثبات ۵

چو بازَم، گِردِ صیدِ زنده گَردَم
نگردم هَمچو زاغانْ گِردِ اَمْوات ۶

بیا ای زاغ و بازی شو به هِمَّت
مُصّفا شو زِ زاغی پیشِ مِصْفات ۷

بِیَفشانْ وَصف‌هایِ باز را هم
مُجَرّدتَر شو اَنْدَر خویشْ چون ذات ۸

نه خاک است این زمین، طشتی است پُرخون
زِ خونِ عاشقان و زَخمِ شَهْمات ۹

خُروسا چند گویی صُبح آمد؟
نِمایَد صُبح را خود نورِ مِشْکات ۱۰