غزل ۳۳۹ - سماع آرام جان زندگان است

سَماعْ آرامِ جان زندگان است
کسی داند که او را جانِ جان است ۱

کسی خواهد که او بیدار گردد
که او خُفته میانِ بوستان است ۲

ولیک آن کو به زندانْ خُفته باشد
اگر بیدار گردد در زیان است ۳

سَماع آن جا بِکُن کان جا عروسی‌ست
نه در ماتَم، که آن جایِ فَغان است ۴

کسی کو جوهرِ خود را ندیدهست
کسی کان ماه از چَشمَش نَهان است ۵

چُنین کس را سَماع و دَف چه باید؟
سَماع از بَهرِ وصلِ دِلْسِتان است ۶

کسانی را که روشان سویِ قبله ست
سَماع این جهان و آن جهان است ۷

خصوصاً حَلْقه ای کَانْدر سَماعَنْد
هَمی‌گردند و کعبه در میان است ۸

اگر کانِ شِکَر خواهی همان جاست
وَرْ انگشتِ شِکَر، خود رایِگان است ۹