غزل ۳۴۱ - بیا کامروز ما را روز عیدست

بیا کِامْروز ما را روزِ عیدست
از این پَسْ عیش و عِشرَت بر مَزیدست ۱

بِزَن دستی، بِگو، کِامْروز شادی‌ست
که روزِ خوشْ هَم از اوَّل پدیدست ۲

چو یارِ ما دَر این عالَم کِه باشد؟
چُنین عیدی به صد دوران کِه دیدست؟ ۳

زمین و آسْمان‌ها پُرشِکَر شد
به هر سویی شِکَرها بَردَمیدست ۴

رَسید آن بانگِ موجِ گوهراَفْشان
جهانْ پُرموج و دریا ناپدیدست ۵

محمَّد باز از مِعْراج آمد
زِ چارُم چرخْ عیسی دَررَسیدست ۶

هر آن نَقْدی کَز این جا نیست قَلْبست
مِیی کَزْ جامِ جانْ نَبْوَد پَلیدست ۷

زِهی مَجْلِس که ساقی بَخت باشد
حریفانَش جُنَید و بایَزیدست ۸

خُماری داشتم من در اِرادَت
ندانستم که حَقْ ما را مُریدست ۹

کُنون من خُفتَم و پاها کَشیدم
چو دانستم که بَختَم می‌کَشیدست ۱۰