هوش مصنوعی:
شاعر از لطف و محبت شخصی دیگر سخن میگوید که برای او دعا کرده و از نیکیهای او یاد میکند. شاعر خود را در برابر این لطفها ناتوان از جبران میداند و اشاره میکند که حتی خداوند نیز از نیکیهای آن شخص سخن گفته است. در نهایت، شاعر بیان میکند که شخص مورد نظر، همه شب به عشق و زیبایی او دعا میکند.
رده سنی:
15+
این متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک و مفاهیم عمیق عشق و تقدیر، نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۳۴۶ - شنیدم مر مرا لطفت دعا گفت
شَنیدم مَر مرا لُطفَت دُعا گفت
برایِ بَندهٔ خود لُطفها گفت ۱
چه گویم من، مُکافاتِ تو ای جان
که نیکیِّ تو را جانا خدا گفت ۲
ولیکِن جانِ این کمتر دُعاگو
همه شب رویِ ماهَت را دُعا گفت ۳
برایِ بَندهٔ خود لُطفها گفت ۱
چه گویم من، مُکافاتِ تو ای جان
که نیکیِّ تو را جانا خدا گفت ۲
ولیکِن جانِ این کمتر دُعاگو
همه شب رویِ ماهَت را دُعا گفت ۳
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۳
۵۱۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۴۵ - بگو ای یار همراز، این چه شیوهست؟
گوهر بعدی:غزل ۳۴۷ - قرار زندگانی آن نگارست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
