این متن شعری است که به بیان حالات عاشقانه و عرفانی می‌پردازد. شاعر از دل ناآرام و مضطرب سخن می‌گوید که مانند دولاب خراب است و همیشه در حال تغییر و تحول است. او از رابطه‌ی سایه و خورشید به عنوان نمادی از عشق و وابستگی یاد می‌کند و اشاره می‌کند که سایه هرگز نمی‌تواند از خورشید جدا شود. همچنین، شاعر به ماه و تغییرات آن اشاره می‌کند و از فراق و عذاب ناشی از آن سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به خنده‌ی زید و مرگ خندان او اشاره می‌کند که نشان‌دهنده‌ی پذیرش سرنوشت و خوشبختی است. شاعر در پایان توصیه می‌کند که سکوت پیشه کنیم، زیرا سوال و جواب‌های بی‌پایان می‌توانند آفت بصیرت باشند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوان‌تر دشوار باشد.
غزل ۳۵۹ - درین جو دل چو دولاب خراب است
که هر سویی که گردد پیشش آب است ۱
وَگَر تو پُشتْ سویِ آب داری
به پیشِ روتْ آب اَنْدَر شِتاب است ۲
چگونه جان بَرَد سایه زِ خورشید؟
که جانِ او به دستِ آفتاب است ۳
اگر سایه کُند گَردن‌درازی
رُخِ خورشیدْ آن دَم در نِقاب است ۴
زِهی خورشید کاین خورشید پیشَش
چو سیماب از خَطَر در اِضْطِراب است ۵
چو سیماب است مَهْ بر کَفِّ مَفْلوج
به جُز یک شب، دِگَر در اِنْسِکاب است ۶
به هر سی شب، دو شب جمع است و لاغَر
دِگَر فُرقَت کَشَد، فُرقَت عذاب است ۷
اگرچه زار گردد، تازه‌روی است
ضَحوکی عاشقان را خوی و داب است ۸
زِیَد خندان، بِمیرَد نیز خندان
که سویِ بَختِ خندانَشْ اِیاب است ۹
خَمُش کُن زانک آفاتِ بصیرت
همیشه از سوال است و جواب است ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
