غزل ۳۵۹ - درین جو دل چو دولاب خراب است

دَرین جو دلْ چو دولابِ خراب است
که هر سویی که گردد پیشش آب است ۱

وَگَر تو پُشتْ سویِ آب داری
به پیشِ روتْ آب اَنْدَر شِتاب است ۲

چگونه جان بَرَد سایه زِ خورشید؟
که جانِ او به دستِ آفتاب است ۳

اگر سایه کُند گَردن‌درازی
رُخِ خورشیدْ آن دَم در نِقاب است ۴

زِهی خورشید کاین خورشید پیشَش
چو سیماب از خَطَر در اِضْطِراب است ۵

چو سیماب است مَهْ بر کَفِّ مَفْلوج
به جُز یک شب، دِگَر در اِنْسِکاب است ۶

به هر سی شب، دو شب جمع است و لاغَر
دِگَر فُرقَت کَشَد، فُرقَت عذاب است ۷

اگرچه زار گردد، تازه‌روی است
ضَحوکی عاشقان را خوی و داب است ۸

زِیَد خندان، بِمیرَد نیز خندان
که سویِ بَختِ خندانَشْ اِیاب است ۹

خَمُش کُن زانک آفاتِ بصیرت
همیشه از سوال است و جواب است ۱۰