غزل ۳۶۲ - دو چشم آهوانه‌ش شیرگیر است

دو چَشمِ آهُوانَه‌شْ شیرگیر است
کَزو بر من رَوانْ بارانِ تیر است ۱

کَمانِ ابروان و تیرِ مُژگان
گُواهانَند کو بر جانْ امیر است ۲

چو زُلفِ دَرهَمَش دَرهَم از آنَم
که بویِ او بِهْ از مُشک و عَبیر است ۳

در آن زُلْفین از آن می‌پیچَد این جان
که دلْ زَنجیرِ زُلْفَش را اسیر است ۴

مگو آن سَروِ ما را تو نَظیری
که ماهِ ما به خوبیْ بی‌نَظیر است ۵

بِیَندازم من این سَر را به پیشش
اگر چه سَر به پیشِ او حَقیر است ۶

خیالِ رویِ شَهْ را سَجده می‌کُن
خیالِ شَهْ حقیقت را وَزیر است ۷