غزل ۳۶۷ - دل آمد و دی به گوش جان گفت

دلْ آمد و دی به گوشِ جان گفت
ای نامِ تو این که می‌نَتان گفت ۱

دَرَّنده آنک گفت پیدا
سوزنده آنکِ در نَهان گفت ۲

چه عُذر و بَهانه دارد ای جان
آن کَس که زِ بی‌نشانْ نشان گفت؟ ۳

گُل داند و بُلبُلِ مُعَربِد
رازی که میانِ گُلْسِتان گفت ۴

آن کَس نه، که از طَریقِ تَحصیل
آموخت زِ بانگِ بُلبُلان گفت ۵

صیّادیِ تیرِ غَمْزه‌ها را
آن ابروهایِ چون کَمان گفت ۶

صد گونه زبانْ زمین بَرآوَرْد
در پاسخِ آن چه آسْمان گفت ۷

ای عاشقِ آسْمانْ قَرین شو
با او که حَدیثِ نَردبان گفت ۸

زان شاهِدِ خانگی نشان کو؟
هر کَس سُخنی زِ خاندان گفت ۹

کو شَعْشَعه‌هایِ قُرصِ خورشید؟
هر سایه نشین زِ سایه بان گفت ۱۰

با این همه، گوش و هوش مَستست
زان چند سُخَن که این زبان گفت ۱۱

چون یافت زبانْ دو سه قُراضه
مشغول شُد و به تَرکِ کان گفت ۱۲

وزْ نَنگِ قُراضه جان عاشق
تَرکِ بازار و این دُکان گفت ۱۳

در گوشَم گفت عشق بَس کُن
خاموش کُنم چو او چُنان گفت ۱۴