غزل ۳۷۱ - گر جام سپهر زهرپیماست

گَر جامِ سِپِهر زَهرپیماست
آن در لبِ عاشقانْ چو حَلْواست ۱

زین واقعه گَر زِ جایْ رفتی
از جایْ بُرو که جایْ این جاست ۲

مَگْریز زِ سوزِ عشق زیرا
جُز آتشِ عشق، دود و سوداست ۳

دودَت نَپَزَد، کُند سیاهَت
در پُختَنَت آتشست کُاسْتاست ۴

پروانه که گِردِ دود گردد
دودآلودست و خام و رُسواست ۵

از خانه و مان به یاد نایَد
آن را که چُنین سَفَر مُهَیّاست ۶

از شهر مگو که در بیابان
موسیست رفیق مَنّ و سَلْواست ۷

صُحبَت چه کُنی؟ که در سَقیمی
هر لحظه طَبیبِ تو مَسیحاست ۸

دلتَنگ خوشَم، که در فَراخی
هر مَسخره را رَهست و گُنجاست ۹

چون خانه دل زِ غَم شود تَنگ
در وِیْ شَهِ دِلْنَواز تنهاست ۱۰

دلْ تَنگ بُوَد، جز او نگُنجَد
تَنگیّ دِلَم اَمان و غوغاست ۱۱

دندانِ عَدو زِ تُرْش کُنْدست
پس روتُرُشی رَهاییِ ماست ۱۲

خاموش که بَحر اگر تُرُش روست
هم مَعدنِ گوهرست و دریاست ۱۳