غزل ۳۷۵ - مر عاشق را ز ره چه بیمست؟

مَر عاشق را زِ رَه چه بیمست؟
چون هَمرَه ِعاشقْ آن قدیمست ۱

از رَفتنِ جان چه خوف باشد؟
او را که خدایِ جانْ نَدیمست ۲

اَنْدَر سَفَرست، لیک چون مَهْ
در طَلْعَتِ خوبِ خود مُقیمست ۳

کِی مُنْتَظِرِ نَسیم باشد
آن کَس که سَبُکتَر از نَسیمست؟ ۴

عشق و عاشق یکی‌ست ای جان
تا ظَن نَبَری که آن دو نیمست ۵

چون گشت دُرُست عشقِ عاشق
هم مُنْعِمِ خویش و هم نَعیمست ۶

او در طَلَبِ چُنین دُرُستی
در پیشِ سَهیلْ چون اَدیمست ۷

چون رَفت در این طَلَب به دریا
دُرّی ست، اگر چه او یَتیمست ۸

ای دیده کَرَم زِ شَمسِ تبریز
مَر حاتَم را مَگو کَریمست ۹