غزل ۳۸۰ - آن خواجه اگر چه تیزگوش است

آن خواجه اگر چه تیزگوش است
اِسْتیزه کُن و گِران فروش است ۱

من غِره به سُست خنده او
ایمِن گشتم که او خَموش است ۲

هُش دار که آبِ زیرِ کاه است
بَحری است که زیرِ کَهْ به جوش است ۳

هر جا که رَوی هُش است مِفْتاح
این جا چه کُنی که قُفلْ هوش است ۴

در رویِ تو بِنْگَرد، بِخَندد
مَغرور مَشو که رویْ پوش است ۵

هر دل که به چَنگِ او دَراُفتاد
چون چَنگ همیشه در خُروش است ۶

با این همه روح‌ها چه زنبور
طَوّافِ وِینْد، زانک نوش است ۷

شیری است که غَم زِ هیبَتِ او
در گور مُقیمْ هَمچو موش است ۸

شَمسِ تبریز روزِ نَقْد است
عالَم به چه در حَدیثِ دوش است؟ ۹