غزل ۳۸۳ - هین که گردن سست کردی، کو کبابت کو شرابت؟

هین که گَردن سُست کردی، کو کَبابَت کو شرابَت؟
هین که بس تاریکْ‌رویی، ای گرفته آفتابَت ۱

یاد داری که زِ مَستی، با خِرَد اِسْتیزه بَستی؟
چون کلیدش را شِکَستی، از کِه باشد فَتحِ بابَت؟ ۲

در غَمِ شیرین نَجوشی، لاجَرَم سِرکه فروشی
آبِ حَیوان را بِبَستی، لاجَرَم رَفته‌ست آبَت ۳

بوالْمَعالی گشته بودی، فَضْل و حُجَّت می‌نِمودی
نَک مِحَکِّ عشق آمد، کو سوآلَت کو جوابَت؟ ۴

مِهْتَرِ تُجّار بودی، خویشْ قارون می‌نِمودی
خواب بود و آن فَنا شُد، چون که از سَر رفت خوابَت ۵

بس زَدی تو لافِ زَفتی، عاقِبَت در دوغ رَفتی
می‌خور اکنون آنچه داری، دوغ آمد خَمْرِ نابَت ۶

مَخْلَص و مَعنیِّ این‌ها گرچه دانی هم نَهان کُن
اَنْدَر اَلْواحِ ضَمیری، تا نیاید در کتابت ۷