غزل ۳۸۴ - عاشقان را گر چه در باطن جهانی دیگرست

عاشقان را گَر چه در باطِنْ جهانی دیگرست
عشقِ آن دِلْدارْ ما را ذوق و جانی دیگرست ۱

سینه‌هایِ روشنان بَس غَیب‌ها دانند لیک
سینه عُشّاقِ او را غَیب دانی دیگرست ۲

بس زبانِ حِکْمَت اَنْدَر شوقِ سِرَّش گوش شُد
زانک مَر اسرارِ او را تَرجُمانی دیگرست ۳

یک زمینِ نُقره بین از لُطفِ او در عینِ جان
تا بدانی کان مَهَم را آسْمانی دیگرست ۴

عقل و عشق و مَعرِفَت شُد نَردِبانِ بامِ حَق
لیک حَق را در حقیقت نَردبانی دیگرست ۵

شب رَوان از شاهِ عقل و پاسْبان آن سو شوند
لیک آن جان را از آن سو پاسْبانی دیگرست ۶

دِلْبَرانِ راهِ مَعنی با دلی عاجز بُدَند
وَحی‌شان آمد که دل را دِلْسِتانی دیگرست ۷

ای زبان‌ها بَرگُشاده بر دلِ بِرْبوده‌ای
لب فروبَندید کو را هم زَبانی دیگرست ۸

شَمسِ تبریزی چو جمع و شمع‌ها پَروانه‌اش
زانک اَنْدَر عینِ دلْ او را عِیانی دیگرست ۹