غزل ۳۸۵ - خلق‌های خوب تو پیشت دود بعد از وفات

خُلق‌هایِ خوبِ تو پیشَت دَوَد بعد از وَفات
هَمچو خاتونانِ مَهْ رو می‌خُرامَند این صِفات ۱

آن یکی دستِ تو گیرد وان دِگَر پُرسش کُند
وان دِگَر از لَعْل و شِکَّر پیش بازآرَد زَکات ۲

چون طَلاقِ تَن بِدادی حور بینی صَف زَده
مُسْلِماتٍ مُومِناتٍ قانِتاتٍ تائِبات ۳

بی عَدَد پیشِ جَنازه می‌دَوَد خوهایِ تو
صبرِ تو وَ النّازِعات و شُکرِ تو وَ النّاشِطات ۴

در لَحَد مونِس شوَنْدَت آن صِفاتِ باصَفا
در تو آویزند ایشانْ چون بَنین و چون بَنات ۵

حُلّه‌ها پوشی بَسی از پود و تارِ طاعَتَت
بَسْط جانَت عَرصه گردد از بُرونِ این جِهات ۶

هین خَمُش کُن تا توانی تُخْم نیکی کار تو
زانک پیدا شُد بهشتِ عَدْن زَ افْعالِ ثِقات ۷