غزل ۳۹۲ - گر ندید آن شادجان این گلستان را شاد چیست؟

گَر ندید آن شادْجان این گُلسِتان را شادْ چیست؟
گَرنه لُطفِ او بُوَد پس عیش را بُنیادْ چیست؟ ۱

گَر خَراباتِ اَزَل از تابِ رویَش پُر نَگشت
پس هزارانْ صومعه در مَحْوِ جان آبادْ چیست؟ ۲

جانِ ما با عشقِ او گَر نی زِ یک‌جا رُسته‌اند
جانِ بااِقْبالِ ما با عشقِ او هَمزادْ چیست؟ ۳

گَر نه پَرتوهایِ آن رُخسارْ دادِ حُسن داد
پس به دیوانْ سَرایِ عاشقانْ بیدادْ چیست؟ ۴

ساکنانِ آب و گِل گَر عشقِ ما را مَحْرَمَند
پس درونِ گُنبَدِ دلْ غُلغُله و فریادْ چیست؟ ۵

گَر نه آتش می‌زَنَد آتش رُخی در جانْ نَهان
پس دِماغ ِعاشقانْ پُرآتش و پُربادْ چیست؟ ۶

گر نه آتش رَنگ گشتی جان‌ها در لامَکان
صد هزاران مَشْعَله هَمچون شبِ میلادْ چیست؟ ۷

گَر نه تَقصیر است از جانْ در فِدا گَشتن دَر او
لُطفِ نَقْدِ اوّلین و وَعده و میعادْ چیست؟ ۸

گَر نه شَمسُ اَلدّین تبریزی قُبادِ جان‌ها است
صد هزاران جانِ قَدسی هر دَمَش مُنْقادْ چیست؟ ۹