غزل ۳۹۴ - چشمه‌یی خواهم که از وی جمله را افزایش است

چَشمه‌یی خواهم که از وِیْ جُمله را افزایش است
دِلْبَری خواهم که از وِیْ مُرده را آسایش است ۱

بَندهٔ بَحرِ مُحیطَم کَزْ مُحیطی بَرتَر است
سنگ و گوهر هر دو را از فَضْلِ او بَخشایش است ۲

باغ و طاووسَند هر یک از جَمالَش بانَصیب
زاغ را خالی ندارد گر چه بی‌آرایش است ۳

صورت اَرْ نُقْصان پَذیرد نیست معنی را کمی
عاشقْ اَنْدَر ذوق باشد گر چه در پالایش است ۴

بِنْگَر اَنْدَر جان که هست او از بُلندی بی‌خَبَر
گر چه اَنْدَر قالَبْ او در خانهٔ آلایش است ۵

شَمسِ تبریزی قُدومَت خانهٔ اِقْبال را
صَحْن را اَفْروزِش است و بام را اَنْدایِش است ۶