هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از تجربه‌ی بوسه‌ای از معشوق خود سخن می‌گوید که تأثیرات عمیقی بر او گذاشته است. او از نشانه‌های این بوسه می‌گوید، مانند عشق و اشتیاق شدید، و این که بدنش نیز مانند دلش به دنبال آن بوسه می‌دود. شاعر همچنین به تأثیرات جسمی این عشق اشاره می‌کند، مانند لاغری و ضعف ناشی از عشق.
رده سنی: 16+ این شعر حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و مفاهیم پیچیده‌ی عرفانی و عاشقانه نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد.

غزل ۴۱۹ - بوسه‌یی داد مرا دلبر عیار و برفت

بوسه‌یی داد مرا دِلْبَرِ عَیّار و بِرَفت
چه شُدی چونک یکی داد بِدادی شش و هفت؟ ۱

هر لبی را که بِبوسید نِشان‌ها دارد
که زِ شیرینیِ آن لبْ بِشِکافید و بِکَفْت ۲

یک نشان آنک زِ سودایِ لبِ آبِ حَیات
هر زمانی بِزَنَد عشقْ هزار آتش و نَفْت ۳

یک نشانِ دِگَر آن است که تَنْ نیز چو دل
می‌دَوَد در پِیِ آن بوسه به تَعْجیل و به تَفْت ۴

تُنُگ و لاغَر گردد به مثالِ لبِ دوست
چه عَجَب لاغَری از آتشِ معشوقهٔ زَفْت؟ ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
کانال گوهرین در ایتا
۵۳۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۴۱۸ - سر مپیچان و مجنبان که کنون نوبت توست
گوهر بعدی:غزل ۴۲۰ - ذوق روی ترشش بین که ز صد قند گذشت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.