غزل ۴۳۲ - این چنین پابند جان میدان کیست؟

این چُنین پابَنْدِ جانْ میدانِ کیست؟
ما شُدیم از دستْ این دَستانِ کیست؟ ۱

می‌دَوَد چون گویِ زَرّین آفتاب
ای عَجَب اَنْدَر خَمِ چوگانِ کیست؟ ۲

آفتابا راهزَنْ راهَت نَزَد
چون زَنَد؟ دانَد که این رَهْ آنِ کیست ۳

سیب را بو کرد موسی جان بِداد
بازجو آن بو زِ سیبِسْتان کیست ۴

چَشمِ یعقوبی از این بو باز شُد
ای خدا این بویْ از کَنْعانِ کیست؟ ۵

خاک بودیم این چُنین موزون شُدیم
خاکِ ما زَرْ گشت در میزانِ کیست؟ ۶

بر زَرِ ما هر زمان مُهْرِ نوست
تا بِدانَد زَرْ که او از کانِ کیست ۷

جُمله حیرانند و سَرگردانِ عشق
ای عَجَب این عشقْ سَرگردانِ کیست ۸

جُمله مِهْمانَند در عالَم وَلیک
کَم کسی دانَد که او مهمانِ کیست ۹

نَرگسِ چَشمِ بُتان رَه می‌زَنَد
آبِ این نَرگسْ زِ نَرگِسْدانِ کیست ۱۰

جسم‌ها شبْ خالی از ما روز پُر
ما و من چون گُربه در اَنْبانِ کیست؟ ۱۱

هر کسی دَسْتَک زَنان کِی جانِ من
وان کِه دَسْتَک زَن کُند او جانِ کیست؟ ۱۲

شَمسِ تبریزی که نورِ اولیاست
با چُنان عِزّ و شَرَفْ سُلطانِ کیست؟ ۱۳