غزل ۴۳۵ - هر که بالاست مر او را چه غم است؟

هر کِه بالاست مَر او را چه غَم است؟
هر کِه آن جاستْ مَر او را چه غَم است؟ ۱

که از این سو همه جان‌ست و حَیات
که ازین سو همه لُطف و کَرَم است ۲

خود ازین سو که نه سوی است و نه جا
قَدَم اَنْدَر قَدَم اَنْدَر قَدَم است ۳

این عَدَم خود چه مُبارک جای است
که مَدَدهای وجود از عَدَم است ۴

همه دل‌ها نگرانْ سویِ عَدَم
این عَدَم نیستْ که باغِ اِرَم است ۵

این همه لشکرِ اندیشهٔ دل
زِ سپاهانِ عَدَمْ یک عَلَم است ۶

زِ تو تا غَیبْ هزاران سال است
چو رَوی از رَهِ دلْ یک قَدَم است ۷