غزل ۴۳۸ - هر دم سلام آرد کین نامه از فلان است

هر دَم سلام آرَدْ کین نامه از فُلان است
گویی سلام و کاغذ در شهرِ ما گِران است ۱

زین مرگ هیچ کوسه ارزان نَبُرد بوسه
بینی دراز کردنْ آیینِ نَرخَران است ۲

هرجا که سیم بَر بُد می‌دان که سیم بِرْ بُد
جان و جهان مَگویشْ کان جانْ زِ تو جهان است ۳

بِتْراش زَر به ناخُنْ از کان و چاره‌یی کُن
پنهان مَدار زَر را بی‌زَر صَنَم نَهان است ۴

گَر حَلْقه زَر نبودی در گوشِ او نَرَفتی
در گوشْ حَلْقهٔ زَر بر طَمْعِ او نشان است ۵

وَرْزان که نازنینی بی‌سیم و زَر بِبینی
چون که عِنایَت آمد اِقْبالْ رایگان است ۶

این یارْ زَر نگیرد جانی بیار زَرّین
زیرا که زَرِّ مُرده آن سویْ نارَوان است ۷

سنگی‌ست سُرخ گشته صد تُخمِ فِتْنه کِشته
مَغرورِ زرِّ پُخته خام است و قَلْتَبان است ۸

خامُش سُخَن چه باید؟ آن‌جا که عشق آید
کمتر زِ زَر نباشی معشوقْ بی‌زبان است ۹