غزل ۴۴۳ - از دل به دل برادر گویند روزنی‌ست

از دلْ به دل برادر گویند روزَنی‌ست
روزَن مگیر گیر که سوراخِ سوزنی‌ست ۱

هر کَس که غافِل آمد از این روزَنِ ضَمیر
گَر فاضِل زَمانه بُوَد گول و کودنی‌ست ۲

زان روزَنه نَظَر کُن در خانهٔ جَلیس
بِنْگَر که ظُلْمَت است دَرو یا که روشنی‌ست ۳

گَر روشن است و بر تو زَنَد بَرقِ روشَنَش
می‌دان که کانِ لَعْل و عقیق است و مَعْدنی‌ست ۴

پَهلویِ او نشین که امیر است و پَهْلَوان
گُل در رَهَش بِکار که سَرویّ و سوسَنی‌ست ۵

در گَردنَش درآر دو دست و کِنار گیر
بَرخور از آن کِنار که مَرفوعْ گَردنی‌ست ۶

رو رَخْت سویِ او کَش و پَهلوشْ خانه گیر
کان جا فرشتگان را آرام و مَسْکَنی‌ست ۷

خواهم که شرح گویم می‌لَرْزَد این دِلَم
زیرا غریب و نادر و بی‌ما و بی‌مَنی‌ست ۸

آن جا که او نباشد این جان و این بَدَن
از هَمْدِگَر رَمیده چو آبیّ و روغنی‌ست ۹

خواهی بِلَرْز و خواه مَلَرْز اینْت گفتنی‌ست
گَر بر لب و دَهانَم خود بَنْدِ آهنی‌ست ۱۰

آهن شِکافتن بَرِ داوودِ عشق چیست؟
خامُش که شاهِ عشقْ عَجایبْ تَهَمْتَنی‌ست ۱۱