غزل ۴۵۰ - از بامداد روی تو دیدن حیات ماست

از بامْدادْ رویِ تو دیدنْ حَیاتِ ماست
امروزْ رویِ خوبِ تو یا رَب چه دِلْرُباست ۱

امروزْ در جَمالِ تو خود لُطفِ دیگر است
امروزْ هر چه عاشقِ شَیدا کُند سِزاست ۲

امروزْ آن کسی که مرا دی بِداد پَنْد
چون رویِ تو بِدید زِ من عُذْرها بِخواست ۳

صد چَشمْ وام خواهم تا در تو بِنْگَرَم
این وام از کِه خواهم وان چَشمْ خود کِراست؟ ۴

در پیش بود دولتِ امروز لاجَرَم
می‌جَست و می‌طَپید دلِ بَنده روزهاست ۵

از عشقْ شَرم دارم اگر گویَمَش بَشَر
می‌تَرسَم از خدایْ که گویم که این خداست ۶

ابروم می‌جَهید و دلِ بَنده می‌طَپید
این می‌نِمود رو که چُنین بَخت در قَفاست ۷

رَقّاص تَر درختْ دَرین باغ‌ها مَنَم
زیرا درختِ بَختَم و اَنْدَر سَرَم صَباست ۸

چون باشد آن درختْ که بَرگَش تو داده‌یی؟
چون باشد آن غریبْ که همسایهٔ هُماست؟ ۹

در ظِلِّ آفتابِ تو چَرخی هَمی‌زنیم
کوریِّ آن که گوید ظِلّ از شَجَر جُداست ۱۰

جانْ نَعْره می‌زَنَد که زِهی عشقِ آتشین
کابِ حَیات دارد با تو نِشَست و خاست ۱۱

چون بُگْذرد خیالِ تو در کویِ سینه‌ها
پایِ برهنه دل به دَر آیَد که جانْ کجاست؟ ۱۲

رویِ زمین چو نور بگیرد زِ ماهِ تو
گویی هزار زُهره و خورشید بر سَماست ۱۳

در روزَنِ دِلَم نَظَری کُن چو آفتاب
تا آسْمان نگوید کان ماهْ بی‌وَفاست ۱۴

قَدَّم کَمان شُد از غَم و دادم نِشانِ کَژْ
با عشقْ هَمچو تیرم اینک نِشانِ راست ۱۵

در دل خیالِ خِطّهٔ تبریز نَقْش بَست
کان خانهٔ اجابَت و دلْ خانهٔ دُعاست ۱۶