غزل ۴۶۶ - باز درآمد به بزم مجلسیان دوست دوست

باز دَرآمَد به بَزم مَجْلِسیان دوستْ دوست
گرچه غَلَط می‌دَهَد نیست غَلَط اوستْ اوست ۱

گاهْ خوشِ خوش شود گَهْ همه آتش شود
تَعبیه‌هایِ عَجَبْ یارِ مرا خوستْ خوست ۲

نَقْشِ وَفا وِیْ کُند پُشت به ما کِی کُند؟
پُشت ندارد چو شمع او هَمِگی روستْ روست ۳

پوست رَها کُن چو مار سَر تو بَرآوَر زِ یار
مَغز نداری مگر؟ تا کِی ازین پوستْ پوست؟ ۴

هر کِه به جِدِّ تمام در هَوَسِ ماست ماست
هر کِه چو سیلِ رَوان در طَلَب جوستْ جوست ۵

از هَوَسِ عشقِ او باغ پُر از بُلبُل است
وَزْ گُلِ رُخسارِ او مَغز پُر از بوستْ بوست ۶

مَفْخَرِ تبریزیانْ شَمسِ حَقْ آگَه بُوَد
کَزْ غَمِ عشق این تَنَم بر مَثَلِ موستْ موست ۷