غزل ۴۷۴ - ز عشق روی تو روشن دل بنین و بنات

زِ عشقِ رویِ تو روشن دلِ بَنین و بَنات
بیا که از تو شود سَیِّئاتُهُمْ حَسَنات ۱

خیالِ تو چو دَرآیَد به سینهٔ عاشق
درونِ خانهٔ تَنْ پُر شود چراغِ حَیات ۲

دَوَد به پیشِ خیالَتْ خیال‌هایِ دِگَر
چُنان که خاطرِ زندانیانْ به بانگِ نَجات ۳

به گِردِ سُنبُلِ تو جان‌ها چو مور و مَلَخ
که تا زِ خَرمَنِ لُطْفَت بَرَنْد جُمله زَکات ۴

به مُرده‌یی نِگَری صد هزار زنده شود
خُنُک کسی که ازان یک نَظَر بیافت بَرات ۵

زِهی شَهی که شَهانْ بر بِساطِ شَطْرَنجَت
به خانه خانه دَوَند از گُریزخانهٔ مات ۶

کُدام صُبح که عشقَت پیاله‌یی آرَد
زِ خوابْ بَرجَهَد این بَختِ خُفته گویدهات ۷

فرودَوَد زِ فَلَکْ مَهْ به بویِ این باده
بِگویَدَم که مرا نیز گویَمَش هَیهات ۸

طَرَب که از تو نباشد بَیات می‌گردد
بیار جامْ که جانْ آمَدَم زِ عشقِ بَیات ۹

به پیشِ دیدهٔ من باش تا تو را بینم
که سیر می‌نَشَود دیدهٔ من از آیات ۱۰

نَدانَم از سَرِمَستی‌ست شَمسِ تبریزی
که بَر لَبَت زده‌اَم بوسه‌ها و یا بر پات؟ ۱۱