غزل ۴۸۴ - هر آنچه دور کند مر تو را ز دوست بد است

هر آنچه دور کُنَد مَر تو را زِ دوستْ بَد است
به هر چه روی نَهی‌ بی‌وِی اَرْ نِکوستْ بد است ۱

چو مَغزْ خام بُوَد در درونِ پوستْ نِکوست
چو پُخته گشت ازین پس بدان که پوستْ بَد است ۲

درونِ بَیضه چو آن مُرغْ پَرّ و بال گرفت
بدان که بَیضه ازین پَسْ حِجاب اوستْ بَد است ۳

به خُلْقِ خوب اگر با جهان بسازد کَس
چو خُلْقِ حَق نَشِناسَد نه نیک خوست بَد است ۴

فِراقِ دوست اگر اندک است اندک نیست
درونِ چَشم اگر نیم تایِ موست بَد است ۵

دَرین فِراق چو عُمری به جُست و جو بِگُذشت
به وَقتِ مرگ اگر نیز جُست و جوست بَد است ۶

غَزَل رَها کُن ازین پس صَلاحِ دین را بین
از آن که خِلْعَتِ نو را غَزَل رَفوست بَد است ۷