غزل ۴۸۹ - اگر تو مست وصالی، رخ تو ترش چراست؟

اگر تو مست وصالی، رُخِ تو تُرْش چراست؟
بُرون شیشه ز حال درونِ شیشه گواست ۱

پدید باشد مستی، میانِ صد هُشیار
ز بوی رنگ و ز چشم و فُتادن از چپ و راست ۲

عَلَی الْخُصوص شرابی که اولیا نوشند
که جوش و نوش و قوامش زِ خُمِّ لطف خداست ۳

خُمِ شراب میان هزار خُمِّ دِگَر
به کَفّ و تَفّ و به جوش و به غُلغُله پیداست ۴

چو جوش دیدی می‌دان که آتش است ز جان
خروش دیدی می‌دان که شُعلهٔ سوداست ۵

بدان که سِرکه فروشی، شرابْ کی دَهَدَت؟
که جُرعه‌اش را صد مَن شِکَر به نَقْد بهاست ۶

بهای باده مِنَ اَلْمُومِنینَ اَنْفُسَهُم
هوایِ نَفْس بِمان، گَر هوات بَیْع و شَراست ۷

هوای نَفْس رها کردی و عِوَض نرسید؟
مگو چُنین، که بَران مُکْرِم این دروغْ خطاست ۸

کسی که شب به خراباتِ قابِ قوسَیْن است
درونِ دیدهٔ پُر نورِ او خُمارِ لِقاست ۹

طَهارتی‌ست زِ غَم، بادهٔ شرابِ طَهور
در آن دِماغ که باده‌ست، بادِ غَم زِ کجاست؟ ۱۰

اَبیتُ عِنْدَ رَبی، نام آن خرابات است
نشانِ یُطْعِمُ و یَسْقِن، هم از پَیَمْبَرِ ماست ۱۱