غزل ۴۹۱ - جهان و کار جهان سر به سر اگر باد است

جهان و کارِ جهان سَر به سَر اگر باد است
چرا زِ بادِ مُکافاتْ داد و بیداد است ۱

به باد و بودِ مُحمَّد نِگَر که چون باقی‌ست
زِ بَعدِ ششصد و پنجاه سَخت بُنیاد است ۲

زِ بادِ بولَهَب و جِنْسِ او نمی‌بینی؟
که از برایِ فَضیحَت فَسانه‌شان یاد است ۳

چُنین ثَبات و بَقا باد را کجا باشد؟
دَرین ثَبات کُهِ قافْ کمتر آحاد است ۴

نَبود باد دَمِ عیسی و دُعایِ عُزَیْر
عِنایَتِ اَزَلی بُد که نورِ اُستاد است ۵

اگر چه بادِ سُخَن بُگْذرد سُخَن باقی‌ست
اگر چه بادِ صَبا بُگْذرد چَمَنْ شاد است ۶

زِ بیمِ بادْ جهان هَمچو بَرگمی‌لَرزَد
درونِ باد نَدانی که تیغِ پولاد است؟ ۷

کَهی بُوَد که به جُز باد در جهان نَشِناخت
کَهی کُهی نکُند زان که کُهْ نه فرهاد است ۸

تو باخَبَر نَشَوی گَر کُنم بَسی فریاد
که از درونِ دِلَم موج‌هایِ فریاد است ۹

اگر تو بَحْر بِبینی و موج بر تو زَنَد
یَقین شود که نه باد است مُلکِ آباد است ۱۰