غزل ۵۱۵ - خانهٔ دل باز کبوتر گرفت

خانهٔ دل باز کبوتر گرفت
مَشْغَله و بَقَرْبَقو در گرفت ۱

غُلْغُلِ مَستان چو به گَردون رَسید
کَرکَسِ زَرّینِ فَلَکْ پَر گرفت ۲

بوطَرَبون گشت مَهْ و مُشتری
زُهرهٔ مُطرِبْ طَرَب از سَر گرفت ۳

خالِقِ اَرْواح زِ آب و زِ گِل
آینه‌یی کرد و بَرابَر گرفت ۴

زایِنِه صد نَقْش شُد و هر یکی
آنچه مَرو راست مُیَسَّر گرفت ۵

هر کِه دلی داشت به پایَش فُتاد
هر کِه سَرِ او سَرِ مِنْبَر گرفت ۶

خَرمَنِ اَرْواحْ نِهایَت نداشت
مورچه‌یی چیزِ مُحَقَّر گرفت ۷

گر زِ تو پُر گشت جهان هِمچو برف
نیست شوی چون تَفِ خور دَر گرفت ۸

نیست شو ای برف و همه خاک شو
بِنْگَر کین خاک چه زیور گرفت ۹

خاک به تدریج بدان جا رَسید
کَزْ فَرِ او هر دو جهان فَر گرفت ۱۰

بس که زبان این دَمْ مَعْزول شُد
بس که جهانْ جانِ سُخَنْور گرفت ۱۱