غزل ۵۱۶ - بازرسیدیم ز میخانه مست

بازرَسیدیم زِ میخانه مَست
باز رَهیدیم زِ بالا و پَست ۱

جُملهٔ مَستان خوش و رَقصان شُدند
دست زنید ای صَنَمان دستْ دست ۲

ماهی و دریا همه مَستی کنند
چون که سَرِ زُلفِ تو افتاده شَسْت ۳

زیر و زَبَر گشت خَراباتِ ما
خُنْبْ نِگون گشت و قَرابه شِکَست ۴

پیرِ خَرابات چو آن شور دید
بر سَرِ بام آمد و از بامْ جَست ۵

جوش بَرآوَرْد یکی میْ کَزو
هست شود نیست شود نیست هست ۶

شیشه چو بِشْکَست و به هر سویْ ریخت
چند کَفِ پایِ حَریفان که خَسْت ۷

آن کِه سَر از پای نَدانَد کجاست؟
مَست فُتاده‌ست به کویِ اَلَست ۸

باده پَرَستان همه در عِشْرَتند
تَنْتَنِ تَنْتَن شِنو ای تَن پَرَست ۹