غزل ۵۱۷ - ای زبگه خاسته سرمست مست

ای زِبِگَه خاسته سَرمَستْ مَست
مَستِ شرابیّ و شرابِ اَلَست ۱

عشق رَسانید تو را هَمچو جام
از بَرِ ما تا بَرِ خود دستْ دست ۲

بازویِ تو قوسِ خدا یافت یافت
تیرِ تو از چَرخْ بُرون جَستْ جَست ۳

هر گُهَری کان زِ خَزینه‌یْ خداست
در دو لَبِ لَعْلِ تو آن هستْ هست ۴

فاش شُد این عشقِ تو بی‌قَصدِ ما
بَند بِدَرّید زِ دل جَستْ جَست ۵

فاش شُد آن راز که در نیم شب
زیرِ زبان گفته بُدَم پَستْ پَست ۶

کِرْم خورَد چوب و بِرویَد زِ چوب
عشقْ زِ من رُست و مرا خَستْ خَست ۷