غزل ۵۵۳ - بی‌همگان به سر شود بی‌تو به سر نمی‌شود

بی‌هَمِگان به سَر شود بی‌تو به سَر نمی‌شود
داغِ تو دارد این دِلَم جایِ دِگَر نمی‌شود ۱

دیدهٔ عقلْ مَستِ تو چَرخهٔ چَرخْ پَستِ تو
گوشِ طَرَب به دستِ تو بی‌تو به سَر نمی‌شود ۲

جانْ زِ تو جوش می‌کُند دلْ زِ تو نوش می‌کُند
عقلْ خُروش می‌کُند بی‌تو به سَر نمی‌شود ۳

خَمْرِ من و خُمارِ من باغِ من و بَهارِ من
خوابِ من و قَرارِ من بی‌تو به سَر نمی‌شود ۴

جاه و جَلالِ من تویی مُلْکَت و مالِ من تویی
آبِ زُلالِ من تویی بی‌تو به سَر نمی‌شود ۵

گاه سویِ وَفا رَوی گاه سویِ جَفا رَوی
آنِ مَنی کجا روی بی‌تو به سَر نمی‌شود ۶

دل بِنَهَند بَرکَنی توبه کنند بِشْکَنی
این همه خودْ تو می‌کُنی بی‌تو به سَر نمی‌شود ۷

بی‌تو اگر به سَر شُدی زیرِ جهان زَبَر شُدی
باغِ اِرَم سَقَر شُدی بی‌تو به سَر نمی‌شود ۸

گر تو سَریْ قَدَم شَوَم وَرْ تو کَفیْ عَلَم شَوَم
وَرْ بِرَویْ عَدَم شَوَم بی‌تو به سَر نمی‌شود ۹

خوابِ مرا بِبَسته‌یی نَقْشِ مرا بِشُسته‌یی
وَزْ همه‌اَم گُسَسته‌یی بی‌تو به سَر نمی‌شود ۱۰

گَر تو نباشی یارِ من گَشت خرابْ کارِ من
مونِس و غَم‌گُسارِ من بی‌تو به سَر نمی‌شود ۱۱

بی‌تو نه زندگی خوشَم بی‌تو نه مُردگی خوشَم
سَر زِ غَمِ تو چون کَشَم بی‌تو به سَر نمی‌شود ۱۲

هر چه بگویم ای سَنَد نیست جُدا زِ نیک و بَد
هم تو بگو به لُطفِ خود بی‌تو به سَر نمی‌شود ۱۳