غزل ۵۷۰ - بهار آمد بهار آمد بهار خوش عذار آمد

بهار آمد بهار آمد بهارِ خوشْ عِذار آمد
خوش و سَرسَبز شُد عالَم اَوانِ لاله زار آمد ۱

زِ سوسن بِشْنو ای ریحان که سوسن صَد زبان دارد
به دشتِ آب و گِل بِنْگَر که پُرنَقْش و نِگار آمد ۲

گُل از نسرین هَمی‌پُرسد که چون بودی دَرین غُربت؟
هَمی‌گوید خوشَم زیرا خوشی‌ها زانْ دیار آمد ۳

سَمَن با سَرو می‌گوید که مَستانه هَمی‌رَقصی
به گوشَش سَرو می‌گوید که یارِ بُردبار آمد ۴

بنفشه پیشِ نیلوفر دَرآمَد که مُبارک باد
که زَردی رفت و خُشکی رفت و عُمرِ پایدار آمد ۵

هَمی‌زد چَشْمَک آن نرگس به سویِ گُل که خندانی
بِدو گفتا که خندانَم که یارْ اَنْدَر کِنار آمد ۶

صَنوبر گفت راهِ سخت آسان شُد به فَضْلِ حَق
که هر بَرگی به رَه بُرّی چو تیغِ آبْدار آمد ۷

زِ تُرکستانِ آن دنیا بُنه‌یْ تُرکانِ زیبارو
به هِنْدُستانِ آب و گِل به امرِ شهریار آمد ۸

بِبین کان لَکْلَکِ گویا بَرآمَد بر سَرِ مِنْبَر
که ای یارانِ آن کاره صَلا که وَقتِ کار آمد ۹