غزل ۵۷۹ - دگرباره سر مستان ز مستی در سجود آمد

دِگَرباره سَرِ مَستان زِ مَستی در سُجود آمد
مَگَر آن مُطربِ جان‌ها زِ پَرده در سُرود آمد؟ ۱

سَراَنْدازان و جانْ بازان دِگَرباره بِشوریدند
وجود اَنْدَر فَنا رفت و فَنا اَنْدَر وجود آمد ۲

دِگَرباره جهان پُر شُد زِ بانگِ صورِ اِسْرافیل
امینِ غَیب پیدا شُد که جان را زاد و بود آمد ۳

بِبین اَجْزایِ خاکی را که جانِ تازه پَذْرفتند
همه خاکیش پاکی شُد زیان‌ها جُمله سود آمد ۴

ندارد رنگْ آن عالَم وَلیک از تابهٔ دیده
چو نور از جانِ رنگ آمیز این سُرخ و کَبود آمد ۵

نَصیبِ تَن ازین رنگ است نَصیبِ جانْ ازین لَذَّت
اَزیرا زاتشِ مَطْبَخ نَصیب دیگْ دود آمد ۶

بِسوز ای دل که تا خامی نیاید بویِ دل از تو
کُجا دیدی که بی‌آتش کسی را بویِ عود آمد؟ ۷

همیشه بویْ با عود است نه رفت از عود و نه آمد
یکی گوید که دیر آمد یکی گوید که زود آمد ۸

زِ صَفْ نَگْریخت شاهَنْشَه ولی خود و زِرِه پَرده ست
حِجابِ رویِ چون ماهَش زِ زَخْمِ خَلْق خود آمد ۹