غزل ۵۸۲ - اگر خواب آیدم امشب سزای ریش خود بیند

اگر خواب آیَدَم امشب سِزایِ ریشِ خود بیند
به جایِ مَفْرَش و بالین همه مُشت و لَگَد بیند ۱

اَزیرا خوابْ کَژْ بیند که آیینه‌یْ خیال است او
که مَعلوم است تَعْبیرش اگر او نیک و بَد بیند ۲

خصوصاً اَنْدَرین مَجْلِس که امشب دَرنمی‌گُنجَد
دو چَشمِ عقلِ پایان بین که صد ساله رَصَد بیند ۳

شبِ قَدْر است وَصلِ او شبِ قَبر است هَجْرِ او
شبِ قَبر از شبِ قَدْرَشْ کَرامات و مَدَد بیند ۴

خُنُک جانی که بر بامَشْ هَمی چوبَک زَنَد امشب
شود هَمچون سَحَر خندان عَطایِ بی‌عَدَد بیند ۵

بُرو ای خوابْ خاری زن تو اَنْدَر چَشم نامَحْرَم
که حیف است آن که بیگانه دَرین شبْ قَدّ و خَد بیند ۶

شرابش دِهْ بِخوابانَش بُرون بَر از گُلِسْتانَش
که تا در گَردنْ او فردا زِ غمْ حَبْلِ مَسَد بیند ۷

بِبُردی روز در گفتن چو آمد شبْ خَمُش باری
که هَرکْ از گفتْ خامُش شُد عِوَض گُفتِ اَبَد بیند ۸