غزل ۶۰۲ - آن کس که تو را دارد از عیش چه کم دارد؟

آن کَس که تو را دارد از عیش چه کم دارد؟
وان کَس که تو را بیند ای ماهْ چه غم دارد؟ ۱

از رَنگِ بُلورِ تو شیرین شُده جورِ تو
هر چند که جورِ تو بَسْ تُند قَدَم دارد ۲

ای نازشِ حور از تو وِیْ تابِشِ نور از تو
ای آن کِه دو صد چون مَهْ شاگرد و حَشَم دارد ۳

وَرْ خود حَشَمَش نَبْوَد خورشید بُوَد تنها
آخِر حَشَمِ حُسنَش صد طَبْل و عَلَم دارد ۴

بَس عاشقِ آشفته آسوده و خوش خُفته
در سایهٔ آن زُلفی کو حَلْقه و خَم دارد ۵

گفتم به نِگارِ من کَزْ جور مرا مَشْکَن
گفتا به صَدَف مانی کو دُرّ به شِکَم دارد ۶

تا نَشْکَنی ای شَیدا آن دُرّ نشود پیدا
آن دُرّ بُتِ من باشد یا شکلِ بُتَم دارد ۷

شَمسُ الْحَقِ تبریزی بر لوحْ چو پیدا شُد
وَاللّهْ که بَسی مِنَّت بر لوح و قَلَم دارد ۸