غزل ۶۱۷ - چشم از پی آن باید تا چیز عجب بیند

چَشم از پِیِ آن باید تا چیزِ عَجَب بیند
جانْ از پِیِ آن باید تا عیش و طَرَب بیند ۱

سَر از پِیِ آن باید تا مَستِ بُتی باشد
پا از پِیِ آن باید کَزْ یارْ تَعَب بیند ۲

عشقْ از پِیِ آن باید تا سویِ فَلَک پَرَّد
عقلْ از پِیِ آن باید تا عِلْم و اَدَب بیند ۳

بیرونِ سَبَب باشد اسرار و عَجایب‌ها
مَحْجوب بُوَد چَشمی کو جُمله سَبَب بیند ۴

عاشق که به صد تُهْمَت بَدنام شود این سو
چون نوبَتِ وَصل آید صد نام و لَقَب بیند ۵

اَرْزَد که برایِ حَج در ریگ و بیابان‌ها
با شیرِ شُتُر سازد یَغْمایِ عَرَب بیند ۶

بر سنگِ سِیَه حاجی زان بوسه زَنَد از دل
کَزْ لَعْلِ لبِ یاری او لَذَّتِ لب بیند ۷

بر نَقْدِ سُخَن جانا هین سِکّه مَزَن دیگر
کان کَس که طَلَب دارد او کانِ ذَهَب بیند ۸