غزل ۶۱۸ - چون جغد بود اصلش کی صورت باز آید؟

چون جُغد بُوَد اَصْلَش کِی صورتِ باز آید؟
چون سیر خورَد مَردُم کِی بویِ پیاز آید؟ ۱

چون اُفْتَد شیرِ نَر از حَملهٔ حیز و غَر؟
وَزْ زَخمهٔ کونِ خَر کِی بانگِ نماز آید؟ ۲

پایِ تو شُده کوچک از تَنگیِ پاپوچَک
پا بَرکَش ای کوچک تا پَهن و دراز آید ۳

بُگْشای به امیدی تو دیدهٔ جاویدی
تا تابشِ خورشیدش از عَرشْ فَرازآید ۴

چَنگا تو سَری بَرکُن در حَلْقه سَر اَنْدَر کُن
تو خویش تُهی‌تَر کُن تا چَنگ به ساز آید ۵