غزل ۶۵۴ - هر نکته که از زهر اجل تلخ‌تر آید

هر نُکته که از زَهرِ اَجَلْ تَلْخ‌تَر آید
آن را چو بگوید لَبِ تو چون شِکَر آید ۱

در چاهِ زَنَخْدانِ تو هر جانْ که وَطَن ساخت
زود از رَسَنِ زُلْفِ تو بر چَرخْ بَر آید ۲

هین توشه دِهْ از خوشهٔ ابرویِ ظَریفَت
زان پیش که جان را زِ تو وَقتِ سَفَر آید ۳

از دعوت و آوازِ خوشَت بویِ دل آید
لَبَّیک زَنَم نَفْخهٔ خونِ جِگَر آید ۴