غزل ۶۵۸ - بگو دل را که گرد غم نگردد

بگو دل را که گِردِ غَم نگردد
اَزیرا غَم به خوردن کَم نگردد ۱

نَباتِ آب و گِلْ جُمله غَم آمد
که سورِ او به جُز ماتَم نگردد ۲

مَگَرد ای مُرغِ دلْ پیرامُنِ غَم
که در غَمْ پَرّ و پا مُحْکَم نگردد ۳

دلْ اَنْدَر بی‌غمی پَرّی بِیابَد
که دیگر گِردِ این عالَم نگردد ۴

دلا این تَنْ عَدوِّ کُهنهٔ توست
عَدوِّ کُهنه خال و عَم نگردد ۵

دلا سَر سَخت کُن کم کُن مَلولی
مَلولْ اَسْرار را مَحْرَم نگردد ۶

چو ماهی باش در دریایِ مَعنی
که جُز با آبِ خوشْ هَمدَم نگردد ۷

مَلالی نیست ماهی را زِ دریا
که بی‌دریا خود او خُرَّم نگردد ۸

یکی دریاست در عالَمْ نَهانی
که در وِیْ جُز بَنی آدم نگردد ۹

زِ حیوان تا که مَردم وانَبُرَّد
دَرونِ آبِ حیوان هم نگردد ۱۰

خَموش از حرف زیرا مَردِ مَعنی
به گِردِ حرفِ لا و لَم نگردد ۱۱