غزل ۶۵۹ - دلم امروز خوی یار دارد

دِلَم امروزْ خویِ یار دارد
هَوایِ رویِ چون گُلْنار دارد ۱

که طاووس آن طَرَف پَر می‌فَشانَد
که بُلبُل آن طَرَف تَکرار دارد ۲

صدایِ نایْ آن جا نُکته گوید
نَوایِ چَنگْ بس اَسْرار دارد ۳

بِگَهْ بَرخیز فردا سویِ او رو
که او عاشقْ چو من بسیار دارد ۴

چو بُگْشایَد رُخان تو دلْ نِگَه دار
که بَس آتش در آن رُخسار دارد ۵

وَلیکِن عقلْ کو آن لحظه دل را؟
که دل‌ها را لَبَش خَمّار دارد ۶

زِ ما کاری مَجو چون داده‌یی میْ
که میْ مَر مَرد را بی‌کار دارد ۷

دِلَم اُفتان و خیزانْ دوش آمد
که میْ مَستیِّ او اِظْهار دارد ۸

دویدم پیش و گفتم باده خوردی؟
نمی تَرسی که عقلْ اِنْکار دارد؟ ۹

چو بو کردم دَهانَش را بِدیدَم
که بویِ آن پَری دیدار دارد ۱۰

خداوندیِّ شَمسُ الدّینِ تبریز
که بویِ خالِقِ جَبّار دارد ۱۱

زِ بو تا بویْ فرقی بَس عَظیم است
و او بی‌حَدّ و بی‌مِقْدار دارد ۱۲