غزل ۶۶۲ - اگر عالم همه پرخار باشد

اگر عالَم همه پُرخار باشد
دلِ عاشقْ همه گُلْزار باشد ۱

وَگَر بی‌کار گردد چَرخِ گَردون
جهانِ عاشقانْ بر کار باشد ۲

همه غمگین شوند و جانِ عاشق
لَطیف و خُرَّم و عَیّار باشد ۳

به عاشق دِهْ تو هر جا شمعِ مُرده‌ست
که او را صد هزار اَنْوار باشد ۴

وَگَر تنهاست عاشق نیست تنها
که با مَعشوقِ پنهانْ یار باشد ۵

شرابِ عاشقان از سینه جوشَد
حَریفِ عشقْ در اَسْرار باشد ۶

به صد وَعْده نباشد عشقْ خُرسَند
که مَکْرِ دِلْبَرانْ بسیار باشد ۷

وَگَر بیمار بینی عاشقی را
نه شاهِد بر سَرِ بیمار باشد؟ ۸

سوارِ عشق شو وَزْ رَهْ مَیَندیش
که اسبِ عشقْ بَس رَهْوار باشد ۹

به یک حَمله تو را مَنْزِل رَسانَد
اگرچه راهْ ناهَمْوار باشد ۱۰

عَلَف خواری نَدانَد جانِ عاشق
که جانِ عاشقانْ خَمّار باشد ۱۱

زِ شَمسُ الدّینِ تبریزی بیابی
دلی کو مَست و بَس هُشیار باشد ۱۲