هوش مصنوعی: این متن به زیبایی و عظمت عشق و جمال معنوی اشاره دارد که فراتر از درک و تحمل انسان‌هاست. شاعر از عشق به شمس الدین تبریز سخن می‌گوید و بیان می‌کند که این عشق و جمال آنقدر والاست که حتی زبان و نشانه‌ها نیز از بیان آن ناتوانند.
رده سنی: 16+ این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و معنوی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، استفاده از زبان و استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

غزل ۶۶۳ - تویی نقشی که جان‌ها برنتابد

تویی نَقْشی که جان‌ها بَرنَتابَد
که قَندِ تو دَهان‌ها بَرنَتابَد ۱

جهانْ گرچه که صد رو در تو دارد
جَمالَت را جهان‌ها بَرنَتابَد ۲

رَوان گشتند جان‌ها سویِ عشقت
که با عشقَتْ رَوان‌ها بَرنَتابَد ۳

درونِ دلْ نَهان نَقْشی‌ست از تو
که لُطْفَش را نَهان‌ها بَرنَتابَد ۴

چو خَلْوَتگاهِ جانْ آیی خَمُش کُن
که آن خَلْوَت زبان‌ها بَرنَتابَد ۵

بَد و نیک اَرْ بِبینی نیک نَبْوَد
از آن بُگْذَر کَزان‌ها بَرنَتابَد ۶

بگو تو نامِ شَمسُ الدّینِ تبریز
که نامَش را نشان‌ها بَرنَتابَد ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۱۱۳۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۶۶۲ - اگر عالم همه پرخار باشد
گوهر بعدی:غزل ۶۶۴ - دلی دارم که گرد غم نگردد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.