غزل ۶۷۱ - دلم را نالهٔ سرنای باید

دِلَم را نالهٔ سُرنایْ باید
که از سُرنایْ بویِ یار آید ۱

به جان خواهم نَوایِ عاشقانه
کَزان ناله جَمالِ جانْ نِماید ۲

هَمی‌نالم که از غَم باردارم
عَجَب این جانِ نالانْ تا چه زاید ۳

بگو ای نایْ حالِ عاشقان را
که آوازِ تو جانْ می‌آزماید ۴

ببین ای جانِ من کَزْ بانگِ طاسی
مَهِ بِگْرفته چون وا می‌گُشاید ۵

بِخوان بر سینهٔ دلْ این عَزیمَت
که تا فریاد از پَریان بَرآیَد ۶

چو ناله مونسِ رَنْجور گردد
گَرَش گویی خَمُش کُن هم نَشایَد ۷