غزل ۶۸۴ - ز رویت دستهٔ گل می‌توان کرد

زِ رویَت دستهٔ گُل می‌توان کرد
زِ زُلْفَت شاخِ سُنبُل می‌توان کرد ۱

زِ قَدِّ پُر خَمِ من در رَهِ عشق
بر آبِ چَشمِ من پُل می‌توان کرد ۲

زِ اشکِ خونِ همچون اَطْلَسِ من
بُراقِ عشق را جُل می‌توان کرد ۳

زِ هر حَلْقه از آن زُلْفینِ پُر بَند
پِیِ گَردنکَشانْ غُل می‌توان کرد ۴

تو دریایی و من یک قَطْره ای جان
وَلیکِن جُزو را کُل می‌توان کرد ۵

دِلَم صد پاره شُد هر پارهْ نالان
که از هر پارهْ بُلبُل می‌توان کرد ۶

تو قافِ قَنْدی و من لامِ لَب تَلْخ
زِ قاف و لامِ ما قُل می‌توان کرد ۷

مرا هَمْشیره است اندیشهٔ تو
ازین شیرهْ بَسی مُل می‌توان کرد ۸

رَهی دور است و جانِ من پیاده
ولی دل را چو دُلْدُل می‌توان کرد ۹

خَمُش کُن زان که بی‌گفتِ زبانی
جهانْ پُر بانگ و غُلْغُل می‌توان کرد ۱۰