غزل ۶۸۸ - روی تو به رنگ ریز کان ماند

رویِ تو به رَنگْ ریزِ کان مانَد
زُلْفِ تو به نَقْش بَندِ جان مانَد ۱

گَر سایهٔ برگِ گُل فُتَد بر تو
بر عارضِ نازُکَتْ نشان مانَد ۲

روزی گُذَرَد زِ هَجْرِ تو سالی
مِسکین عاشقْ چِسان جوان مانَد؟ ۳

دِلْتَنگ نِیَم اگرچه دلْ تَنگم
کاخِر دلِ من بدان دَهان مانَد ۴

در چَشمِ من آی تا تو هم بینی
یک تَنْ که به صد هزارْ جان مانَد ۵