غزل ۶۸۹ - دوش از بت من جهان چه می‌شد؟

دوش از بُتِ من جهان چه می‌شُد؟
وَزْ ماهِ منْ آسْمان چه می‌شُد؟ ۱

در پیشِ رُخَش چه رَقْص می‌کرد
وَزْ آتشِ عشق جان چه می‌شُد؟ ۲

چَشم از نَظَرَش چه مَست می‌گشت
وَزْ قَندِ لَبَش دهان چه می‌شُد؟ ۳

از تیرِ مُژِه چه صید می‌کرد
وانْ ابرویِ چون کَمان چه می‌شُد؟ ۴

می شُد که به لاله رنگ بَخشَد
وَرْ نی سویِ گُلْسِتان چه می‌شُد؟ ۵

آن لحظه به سَبزه گُل چه می‌گفت؟
وَزْ نَرگسَش اَرْغَوان چه می‌شُد؟ ۶

جُز از پِیِ نور بَخش کردن
بر چَرخْ دَوانْ دَوان چه می‌شُد؟ ۷

گَر زان که نه لُطْفِ بی‌کَران داشت
آن ماهْ دَرین میان چه می‌شُد؟ ۸

بِنْمود زِ لامَکانْ جَمالی
یارَب که ازو مکان چه می‌شُد؟ ۹

بُگْشاد نِقابِ بی‌نشانی
وینْ عالَمِ بانشان چه می‌شُد؟ ۱۰

شب رفت و بِمانْد روزِ مُطْلَق
وین عقلِ چو پاسْبان چه می‌شُد؟ ۱۱

از دیدهٔ غَیبِ شَمسِ تبریز
این دیدهٔ غَیب دان چه می‌شُد؟ ۱۲